Βγήκαμε φωτογραφίες..(χμμμ κάποιος δεν ήθελε να βγει..)

Ήπιαμε καφέ και δοκιμάσαμε τα χειροποίητα κεκάκια..(Αυτό με πορτοκάλι και γλάσο τυριού ήταν το καλυτερότερο!! μιαμ μιαμ)

Είδαμε τους πάγκους και αγοράσαμε μεταχειρισμένα παιχνιδάκια και βιβλία (μόλις 1 ευρώ για όλες τις φιγούρες και 1 ευρώ το κάθε βιβλίο) για το μικρό μου βιβλιοφάγο..

που φυσικά δεν κρατιόταν και ήθελε να τα διαβάσουμε επί τόπου..χαχα

Και φυσικά μαζέψαμε κουκουνάρια..

Πολλά πολλά κουκουνάρια..

Το απόγευμα πήγαμε στην αγαπημένη παιδική χαρά του Νικόλα..


Έκανε τσουλήθρα…

κούνια…

Οδήγησε το αυτοκίνητο..χεχε…Τρελαίνεται να αλλάζει ταχύτητα, να βγάζει φλας και να στρίβει το τιμόνι…

Και το καινούριο του αγαπημένο επίσης…Ο πύραυλος.. Ακόμα δεν μπορεί να ανέβει μόνος του βέβαια αλλά προσπαθεί..χαχα..

The post Κυριακάτικες βόλτες.. appeared first on Two Boys and Hope.

Τις προάλλες πήγαμε σε μια από τις παιδικές χαρές που έχει εδώ κοντά..Πήγαμε νωρίς το πρωί και ήμασταν μόνο εμείς..Ο Νικόλας επιθεώρησε όλα τα παιχνίδια …

και κατέληξε στο αγαπημένο του..την τσουλήθρα φυσικά…Και μάλιστα ήταν πολύ βολική γιατί μπορούσε να ανέβει και να κατέβει ΜΟΝΟΣ του..(χεχε όχι άλλη γυμναστική για τη μαμά…)

• Χαιρετάω πάντα. Και όταν πηγαίνω κι όταν φεύγω και υπάρχει κόσμος εκεί που καθόμαστε. “Καλημέρα, γεια σας, καλή συνέχεια, καλό μεσημέρι…” Το να είσαι ευγενικός δεν κάνει κακό…
• Χαμογελάω πάντα. Πώς μπορώ να είμαι κατσούφα όταν είμαι βόλτα με το Νικόλα μου;;
• Δεν συγκρίνω. Δεν μου αρέσει να συγκρίνω τα παιδιά…Τουλάχιστον όχι με το ύφος: “αααα εμάς ο Γιωργάκης ξέρει 5 γλώσσες, πιάνο και μπορεί να κάνει τρεις τούμπες στον αέρα…” Αλλά μια ανταλλαγή πληροφοριών δεν είναι κακή : “Ο Νικόλας έχει βγάλει σχεδόν όλα τα δόντια αλλά ακόμα του δίνω αλεσμένα φρούτα μερικές φορές..” ή “δεν τρώει πατάτες με τίποτα..ο δικός σου;;”
• Απαντάω και ρωτάω. “Ναι το πρώτο μου είναι. Εσένα;” Ο δικός μου είναι 1,5 χρονών. Η μικρή σου πόσο είναι;” Για να συνεχίζεται η κουβέντα..Αν απαντήσεις ξερά..ο άλλος δεν σε ξαναρωτάει..
• Δεν μονοπωλούμε τα παιχνίδια. Και δεν μου αρέσει όταν το κάνουν οι άλλοι. Τα παιχνίδια είναι για όλους και δυστυχώς δεν είναι αρκετά οπότε πρέπει να κάνουμε όλοι με τη σειρά…Ο Νικόλας πηγαίνει σε όλα αλλά ποτέ δεν κάθεται πάρα πολύ σε κάποιο γιατί βαριέται γρήγορα..Αλλά δίνουμε και τη σειρά μας όταν πρέπει..
• Μοιράζομαι. Αν έχω μαζί μου μπισκότα ή σνακ δίνω και στα άλλα παιδάκια (αφού ρωτήσω τη μαμά εννοείται). Δεν είναι ωραίο να τρώει ο Νικόλας μπισκοτάκι και το διπλανό δίχρονο να κοιτάει με παράπονο. Το ξέρω γιατί ο Νικόλας είναι λιχουδάκος κι αν δει κάποιον να τρώει θέλει κι εκείνος..Και δεν κοιτάει απλά…Τώρα έχει αρχίσει και πλησιάζει με άγριες διαθέσεις…χαχα..Και όχι, δεν είναι επειδή είναι νηστικός…απλά είναι η ηλικία τέτοια..Τα θέλει όλα δικά του…
• Παίζω μαζί του. Και δεν τον αφήνω μόνο του (εννοείται επειδή είναι μικρός ακόμα) γιατί καμιά φορά μπορεί να σπρώξει ή να χτυπήσει κάποιον ή να τον σπρώξουν κατά λάθος. Ακόμα δεν ξέρει να παίζει με άλλα παιδιά… Παίζουμε μαζί και δεν πάμε στα παιχνίδια που είναι για μεγαλύτερα παιδιά. Είμαι εγώ υπεύθυνη για τη συμπεριφορά του και θέλω να μάθει από νωρίς ότι παίζουμε όμορφα, δεν χτυπάμε τους άλλους, περιμένουμε τη σειρά μας…. Παίζουμε σωστά με τα παιχνίδια..δεν ανεβαίνουμε στην τσουλήθρα ανάποδα, δεν τα κλωτσάμε, δεν πατάμε με τα πόδια πάνω στην κούνια… Δεν μου αρέσει όταν “μικρά βανδαλάκια” κακομεταχειρίζονται τα παιχνίδια και οι μαμάδες τους αδιαφορούν πλήρως..
• Δεν αφήνω σκουπίδια.
  Τα μαζεύω μετά μανίας γιατί με ενοχλεί απίστευτα να έχει σκουπίδια εκεί
  που παίζει το παιδί μου. Το θεωρώ εντελώς γαϊδουριά να τρως ή να πίνεις
  κάτι και να το αφήνεις εκεί…Για να μη μιλήσω για τα αποτσίγαρα που
  πετάνε οι “πολιτισμένοι γονείς”…Και εννοείται πως ότι πετάξει ο
  Νικόλας α) το μαζεύω εγώ γιατί εγώ είμαι υπεύθυνη γι’ αυτόν ή β) τον προτρέπω να το μαζέψει αυτός και να το πετάξει στον κάδο..(ευτυχώς του αρέσει να πετάει “κακά” πράγματα στα σκουπίδια)

Γενικά προσέχω τη συμπεριφορά μου όταν είμαι με το παιδί. Ο Νικόλας τώρα βλέπει, ακούει και μιμείται τα πάντα.. Προσπαθώ λοιπόν να είμαι “ο άνθρωπος που θέλω να γίνει”..Έτσι δίνουμε το καλό παράδειγμα…

The post Savoir vivre της παιδικής χαράς… appeared first on Two Boys and Hope.

Όχι, δεν έχασα το δρόμο προς το λαπτοπάκι μου…απλά λείπαμε στο χωριό…Η αλήθεια είναι οτι για τριήμερο ξεκινήσαμε (ναι, ναι εκείνο του Αγίου Πνεύματος) και τελικά μείναμε σχεδόν ολόκληρη την εβδομάδα. Γυρίσαμε χτες το πρωϊ…σε μια Θεσσαλονίκη που έκαιγε ολόκληρη…ουφ..Στο χωριό πάλι..από το απόγευμα και μετά την ήθελες τη ζακετούλα..Αφού και ο Νικόλας φορούσε χειμωνιάτικες φόρμες…Το Σαββατοκύριακο ήταν εκεί και ο αδερφός μου, με τη γυναίκα του και την Ευδοκία…Μάλλον ήταν και το τελευταίο τους εκδρομικό τριήμερο γιατί η νύφη μου είναι στον 8ο μήνα…Τον Ιούλιο περιμένουμε την επόμενη ανιψιά μου…χε χε. Anyway..ξεκινήσαμε την Παρασκευή το μεσημέρι..ευτυχώς δεν βρήκαμε κίνηση στο δρόμο. Ο Νικόλας ήσυχος ως συνήθως..
 

έφαγε το μεσημεριανό του και κοιμήθηκε. 

Και φτάσαμε στο χωριό νωρίς το απόγευμα.Την Κυριακή μιας και ο καιρός ήταν καλός είπαμε να κάνουμε μια δοκιμαστική βουτια…Η θάλασσα πάντως ακόμα κρύα…Αν και είχε κόσμο που κολυμπούσε..Η Ευδοκία ορμούσε μέσα στο νερό και ο μπαμπάς της την κυνηγούσε όλη την ώρα..αχ εμένα μου θύμισε…Έτσι ζιζάνιο ήμουν κι εγώ μικρή…Τρέλα είχα – κι ακόμα έχω δηλαδή- με τη θάλασσα. Δεν έβγαινα με τίποτα…Έτσι τώρα κι η μικρή…χεχε… Ο Νικόλας πάλι καθόταν ήσυχος ήσυχος κι έπαιζε με την άμμο…

πατουσάκι μούρλια…

Στην αρχή δηλαδή..γιατί μετά…Μετά έγινε χαμός… Ανακάλυψε οτι η άμμος..τρώγεται. Ναι ναι !!! Και είναι ΚΑΙ νόστιμη…Γιατί αλλιώς πως εξηγείται που άρχισε να τρώει την άμμο και να γελάει…Να με κοιτάει πασαλειμένος και μπουκωμένος με την άμμο και να ξεκαρδίζεται στα γέλια… Να τον κυνηγάω, να του καθαρίζω το ένα χέρι κι αυτός ο πονηρούλης να γεμίζει το άλλο χέρι και να γεμίζει το στόμα του..Να προσπαθώ να τον ξεπλύνω στη θάλασσα κι αυτός να βουτάει το χέρι στο νερό και να γεμίζει πάλι το στόμα του με άμμο και θάλασσα…Κι εγώ να έχω γονατίσει με τα ρούχα μέσα στο νερό και να γελάω κι εγώ…Τι άτιμο ζιζανιάκι έχω…όλη η παραλία μας χάζευε…χα χα. Δεν παραπονιέμαι όμως…εγώ ήμουν χειρότερη…Στο τέλος πάντως τον έβαλα κανονικά στη θάλασσα..με μαγιό και σωσίβιο..για λίγα λεπτά μόνο..Την επόμενη φορά θα πάμε πιο καλά οργανωμένοι..Θα είναι μαζί μας και ο Αντώνης – που εκείνη την ώρα ήταν επάνω στο χωριό για δουλειά- και θα κάνουμε όλοι μαζί ένα κανονικό πρώτο μπάνιο !!!
Το σπίτι μας είναι αρκετά έξω από το χωριό…Οι γονείς μου εδώ και χρόνια, έχουν φτιάξει ένα μεγάλο μπαξέ με όλα τα ζαρζαβατικά… Δεν αγοράζουμε σχεδόν τίποτα από το μανάβη…Φέτος όμως έχουμε και ζώα…κανονική φάρμα θα γίνει το εξοχικό μας…Οι δικοί μου πήρανε κοτούλες και κοκκοράκια από την Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή και δύο γουρουνάκια από το χωριό…Και υπάρχει και ο Κίτσος το πρόβατο…Η Ευδοκία τρελάθηκε με τα ζώα…αλλά και ο Νικόλας το ίδιο..Έδειχνε με το χέρι του και φώναζε να πάμε προς τα εκεί…Χάιδευε το πρόβατο, του έδινε φυλλαράκια να φάει, χάζευε τις κοτούλες…

Δεν χόρταινε να κατεβαίνει στον κήπο…Ήθελε να βγαίνει και συνέχεια έξω στο μπαλκόνι…Που να τον κρατήσεις μέσα….Ήθελε έξω στη φύση, στα ζώα, στα λουλούδια…να τα πιάσει, να τα μυρίσει, να τα δοκιμάσει…Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν να κάθεται κοντά στα κάγκελα και να πετάει από κάτω τα παιχνίδια της θάλασσας… Κάθε μέρα μαζευαμε από κάτω ένα σωρό χρωματιστά ψαράκια, φτυαράκια, χταποδάκια, τσουγκράνες..Σε κοιτούσε καλά καλά..και τσουπ έριχνε κάτω από το κάγκελο το παιχνίδι φωνάζοντας θριαμβευτικά: νταααχχχ !!! Ο κατεργαράκος μου !!! 

Την Κυριακή το βράδυ ανεβήκαμε στο χωριό. Την Αγία Τριάδα την γιορτάζουν με πανηγύρι…και όλο το Σαββατοκύριακο είχε πάγκους με παιχνίδια, ρούχα και παπούτσια, λουκουμάδες κι ένα σωρό τζίτζιρι μίτζιρι…Κόσμος ανεβοκατέβαινε και τα πιτσιρίκια τρέχανε στο δρόμο με παιχνίδια στα χέρια…Οι καφετέριες και τα καφενεία ήταν γεμάτα κόσμο, από παντού ακογόταν μουσική και φωνές χαρούμενες…Ωραία ατμόσφαιρα…Ο Νικόλας μέσα στο sling χάζευε τους πάγκους..Ευτυχώς δεν έχει μάθει να ζητάει ακόμα χεχε…Εγώ πάντως πήρα 2 ζευγάρια παντοφλάκια με 10 ευρώ…Φάγαμε και λουκουμάδες με μερέντα..χμμ όχι τόσο νόστιμοι όσο περίμενα..αλλά επειδή ο Αντώνης δεν έφαγε..και γκρίνιαζε του υποσχέθηκα να του φτιάξω εγώ.Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στην παιδική χαρά…

Την υπόλοιπη εβδομάδα μείναμε στο σπίτι.. Κάναμε βόλτες στον κήπο, οπωσδήποτε στάση στα ζωάκια, παιχνίδια στο μπαλκόνι, στο σαλόνι..Ήσυχα..

με το θείο Χρήστο στη μηχανή του παππού…

Κι εγώ βρήκα ευκαιρία να διαβάσω μερικά βιβλία..Ο αδερφός μου, μου δάνεισε το “Παιχνίδι του στέμματος”…το “Game of thrones”  δηλαδή (που βασίζεται η τηλεοπτική σειρά)..μεσαιωνική φανταστική λογοτεχνία…Εγώ διαβάζω τα πάντα οπότε ξεκοκκάλισα τους 2 τόμους του πρώτου βιβλίου (έχουν εκδοθεί 5 βιβλία με 2 τόμους το καθένα και αναμένονται άλλα 2 βιβλία..) και συνεχίζω με τα επόμενα…Το μόνο κακό στην όλη εβδομάδα ήταν οι ανορεξίες του Νικόλα…Με το ζόρι να φάει οτιδήποτε…ούτε καν τη φαρίν λακτέ.. που την τσάκιζε…Έπρεπε να είμαστε όλοι από πάνω του, άλλοι να τραγουδάνε, άλλοι να κουνάνε μαντήλια, άλλοι να του δίνουν παιχνίδια μήπως και ανοίξει το στόμα του. Γάλα..ούτε σταγόνα..έβλεπε το μπουκάλι και έκλεινε το στόμα του με τον αγκώνα τσιρίζοντας…Αλλά τουλάχιστον κοιμόταν…Τρεις ώρες μέσα στη μέρα και όλο το βράδυ..κι ας ήταν νηστικός από το απόγευμα.Τι να πω… Η ζέστη..η αλλαγή περιβάλλοντος…Αν και εδώ που τα λέμε ούτε και εδώ τρώει..Όπως και να ‘χει..Παρασκευή πρωϊ πρωϊ μαζέψαμε τα πραγματάκια μας και επιστρέψαμε… Η πόλη ζεστή και λίαν συντόμως άδεια..αφού πολλοί θα φύγουν για κανένα μπανάκι..Καλό Σαββατοκύριακο !!!

The post Στο χωριό.. appeared first on Two Boys and Hope.

The post Πρώτη φορά στην παιδική χαρά appeared first on Two Boys and Hope.