The post Ο μαγικός αριθμός 40-τα γενέθλια μου!!! appeared first on Two Boys and Hope.

The post Τριήμερο στο χωριό… appeared first on Two Boys and Hope.

Σεπτέμβριος χωρίς Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης… δεν γίνεται… 
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή.. ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός.. που το περιμέναμε με αγωνία κάθε χρόνο… Ιδίως τότε που είχε μέσα και το λούνα παρκ!!! 
Βόλτα στην έκθεση σήμαινε σάντουιτς με λουκάνικο και παγωτό.. παιχνίδια και καινούρια γκατζετάκια… ένα σωρό διαφημιστικά δωράκια.. και περπάτημα… πολύ περπάτημα για να δούμε όλα τα περίπτερα… 
Ακόμα και τώρα που όλα έχουν αλλάξει… μια βόλτα στην έκθεση είναι κάτι που το κάνουμε κάθε χρόνο… Πλέον και μαζί με το Νικόλα. 

Ιδίως φέτος.. είχαμε και κάτι ακόμα που θέλαμε πάρα πολύ να δούμε… Να ρίξουμε μια πρώτη ματιά στους Μυστικούς κόσμους του Ευγένιου Τριβιζά (που θα ολοκληρωθούν και θα ανοίξουν επίσημα στις 24 Οκτωβρίου) 

Τα βιβλία του Τριβιζά είναι από τα αγαπημένα του Νικόλα… Μα υπάρχει παιδί που να μην έχει διαβάσει κι αγαπήσει τις ιστορίες του;;; 

Ο χώρος από έξω είναι πολύ εντυπωσιακός. Μοιάζει με βιβλία… Και στο μπαλκόνι πίσω από το παράθυρο.. βρίσκεται η μάγισσα Φρικαντέλα!!! 

Μπαίνοντας μέσα συναντάς παρόμοια βιβλία…

Και μια σειρά με φοβερά ρολόγια από τις φανταστικές χώρες του Τριβιζά… Φρουτοπία.. Πιπερού… Ασπριτανία.. Μπουμπουνιστάν… “Ο χρόνος είναι χρώμα”… 

Και το τρένο που σε “πάει” στις μαγικές του χώρες… 

Αλλά θέλει προσοχή… γιατί κυκλοφορεί και ο τουνελοδράκος..!!! 

Στην πρώτη πλατεία… έχει μπαλονόδεντρα και μικρά πανέμορφα σπιτάκια… 

Συναντήσαμε το Σωτήρη το καρπούζι…

Και βρήκαμε τον πύργο της Φρικαντέλας.. της μάγισσας που μισούσε τα κάλαντα. 

Να και τα τριγωνάκια που χρησιμοποίησαν τα παιδιά για να ανέβουν στον πύργο της. 
Ο Νικόλας το λατρεύει αυτό το παραμύθι. Το ανέβασαν πέρυσι τα Χριστούγεννα στην γιορτή του νηπιαγωγείου. 

Βρήκαμε το σπίτι της Μαρουλίτας… 

Και βγαίνοντας πέσαμε πάνω στην Πουπού την αλεπού!!! 

Πονηρή και παιχνιδιάρα!!! 

Στάση για παγωτό… Απαραίτητη με τόση ζέστη!! 

Κοντά στο Παλαί ντε Σπορ.. είχε στηθεί ένα τεράστιο πειρατικό καράβι με πειρατές!!! 

Βρήκαμε τη μονόπολη της Θεσσαλονίκης… 

Είδαμε το μεγάλο αερόστατο… 

Και ο Νικόλας έκανε αναρρίχηση… 

Ένα όμορφο απόγευμα γεμάτο εικόνες… 
Περάσαμε σούπερ μαμά και γιος!!! 

Και τώρα ανυπομονούμε να δούμε ολοκληρωμένους τους κόσμους του Τριβιζά!!! Ένας μήνας έμεινε μόνο!! 

The post Βόλτα στην Έκθεση… appeared first on Two Boys and Hope.

 

Κοίτα να δεις που τελικά τα τρελοκόριτσα (η Μαρίνα Little Box of Luv  , Τέσση, My little blog, η Γιάννα, Όταν γεννήθηκα ξανά, η Αντωνία, Crazytourists Blogging, η Μάρθα Martha is Blogging, η Ρεγγίνα mamareggina, η Δέσποινα The smell of Mommy , η Βασιλική Οι μικρές μου στιγμές  η Μάγδα Κάθε μέρα γονείς , η Μαρία shabby mommy και η Γιώτα blog-o-logies) με καταφέρανε κι εμένα να μπω στο παιχνίδι… 


59 +1 μικρά ή μεγάλα, σημαντικά ή ασήμαντα πράγματα για μένα.. λοιπόν.. ή ένας άλλος τρόπος να γνωριστούμε καλύτερα. 

1. Έχω γεννηθεί στην Αθήνα. 
2. Από τότε έχω μετακομίσει 8 φορές (Αθήνα-Μήλος-Βόλος-Θεσσαλονίκη) και ετοιμαζόμαστε για την 9 φορά. 
3. Επειδή το blog μου λέγεται two boys and Hope, πολλοί νομίζουν οτι έχω 2 παιδιά.. Όχι..όχι.. μόνο το Νικόλα.. Το δεύτερο αγόρι είναι ο άντρας μου (από αυτά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ..)
4. Δεν μπορώ με τίποτα τις εξετάσεις αίματος.. 9 στις 10 φορές ζαλίζομαι και λιποθυμάω.. (γι’αυτό και πάντα πάω μαζί με κάποιον άλλον..συνήθως με τη μαμά μου)
5. Δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ μόνη μου στο κρεββάτι. Έχω ξεμάθει.. 
6. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μην πάθει κάτι ο Νικόλας..
7. Ο δεύτερος μεγαλύτερος είναι να μην πάθω κάτι εγώ και δεν τον δω να μεγαλώνει και να κάνει δική του οικογένεια.
8. Αγαπώ τόσο πολύ τα ταξίδια αλλά από τότε που έμεινα έγκυος δεν κατάφερα να πάω πουθενά.. 
9. Δεν βλέπω ελληνική τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια. Μόνο ξένες ταινίες και σειρές..
10. Είμαι εντελώς γκατζετάκιας.. Η τεχνολογία είναι το καλύτερό μου.
11. Όταν ήμουν 2,5 χρονών (μέναμε στη Μήλο τότε) την ώρα που η μαμά μου τάιζε τον αδερφό μου, άνοιξα την πόρτα κι έφυγα βόλτα μόνη μου. Με ψάχνανε σε όλο το νησί και τελικά με βρήκανε να τραγουδάω με ένα κλαδί στο χέρι, σε μια γειτονιά πιο πάνω. 
12. Για 7 χρόνια δούλευα φωτογράφος στα νυχτερινά μαγαζιά/ μπουζούκια της Θεσσαλονίκης. Έχω δει από κοντά οτι μεγάλο όνομα έχει ποτέ περάσει από την πόλη και έχω αυτόγραφα και φωτογραφίες από όλους.
13. Έχω πολύ καλή μνήμη. Θυμάμαι σχεδόν τα πάντα.. (ακόμα κι όταν μερικές φορές κάνω πως δεν τα θυμάμαι)
14. Μου αρέσει να πηγαίνω μόνη μου στα μαγαζιά για ψώνια. Το απολαμβάνω περισσότερο και αγχώνομαι λιγότερο.
15. Διαβάζω πάρα πάρα πάρα πολύ γρήγορα. 
16. Είμαι βιβλιοφάγος. Στη βιβλιοθήκη του δήμου με ξέρουν από μικρή και έχω βγάλει κάρτες σε όλο το σόι για να τα δανείζομαι όλα και μόνο, εγώ.
17. Κάνω συλλογή από γραμματόσημα. (είχα και συλλογή με τηλεκάρτες αλλά δεν επέζησε.. ενώ τις αλληλογραφίες μου τις έχω ακόμη)
18. Στην εφηβεία μου αλληλογραφούσα με 18 παιδιά από όλο τον κόσμο.. Σταδιακά το σταματήσαμε όλοι το σπορ και χαθήκαμε.
19. Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το γαλάζιο. Ότι έχει αποχρώσεις γαλαζοτυρκουαζ θαλασσομπλε… ΠΡΕΠΕΙ να το αποκτήσω!! 
20. Ο αγαπημένος μου καφές είναι με γεύση φουντούκι. 
21. Η Σαντορίνη είναι το νησί των ονείρων μου. Έχω πάει 3 φορές και τη λατρεύω. 
22. Οι στενοί φίλοι μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ο άντρας μου με κοροϊδεύει γι’αυτό. 
23. Όταν αγχώνομαι πολύ με πιάνουν κρίσεις πανικού. 
24. Αγαπάω τα κινούμενα σχέδια και τις ταινίες του Disney. 
25. Για 4 χρόνια έπαιζα ένα on line παιχνίδι με μάγους , το Wizard 101. Είχα φάει τρελό κόλλημα και έπαιζα ακόμα κι όταν ήμουν έγκυος. (ανυπομονώ να το ξεκινήσουμε με το Νικόλα)
26. Η Νέα Υόρκη είναι ο ταξιδιωτικός προορισμός των ονείρων μου. 
27. Έχω κάνει εγχείριση σκωληκοειδίτη όταν ήμουν στο γυμνάσιο.
28. Στην εγκυμοσύνη μου πήρα 30 κιλά και ντρέπομαι που το λέω.. αλλά είναι ακόμα πάνω μου.
29. Όταν ήμουν μικρή δεν έτρωγα με  τίποτα μακαρόνια. Τώρα τρελαίνομαι. 
30. Είμαι εντελώς μα εντελώς ατσούμπαλη και απρόσεχτη με αποτέλεσμα να πέφτω και να χτυπάω συνέχεια. Είμαι γεμάτη μελανιές (και μελανιάζω κι εύκολα!!!) 
31. Η καινούρια αγαπημένη μου συνήθεια είναι να ακούω τα αγαπημένα μου βιβλία σε μορφή audiobοοks πριν με πάρει ο ύπνος. 
32. Βαριέμαι εύκολα. 
33. Έχω αγοράσει μια μικρή ραπτομηχανή και το μοναδικό πράγμα που έχω ράψει ήταν η πρώτη αποκριάτικη στολή του Νικόλα. (ελπίζω φέτος να τη βγάλω από το κουτί της)
34. Έχω μυωπία από την πρώτη γυμνασίου αλλά δεν ήθελα με τίποτα να φοράω γυαλιά. Έβγαινα λοιπόν βόλτα -ο γκάβακας με μυωπία 3 χωρίς τα γυαλιά μου- και δεν έβλεπα ούτε τη μύτη μου. (Πλέον έχω 4,50 και φλερτάρω την εγχείριση με Laser)
35. Μέχρι το λύκειο (οκ και λίγο αργότερα..χμμμ.. και μερικές φορές ακόμα και τώρα..) έτρωγα τα νύχια μου. Κακιά κακιά κακιά συνήθεια.
36. Κάπνιζα σχεδόν 2 πακέτα τσιγάρα τη μέρα αλλά έχω να το βάλω στο στόμα μου από την εγκυμοσύνη μου. 
37. Μισώ μισώ μισώ το πρωινό ξύπνημα. Σηκωνόμουν για το σχολείο πάντα 10 λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι  και στο πανεπιστήμιο δεν έπαιρνα ποτέ πρωινά μαθήματα.
38. Με τον άντρα μου (αγόρι #2) είμαστε μαζί 13 χρόνια. 
39. Δεν αντέχω τη γκρίνια, τη μιζέρια και την τσιγκουνιά.
40. Είμαι πολύ πολύ πεισματάρα και εγωίστρια. 
41. Θέλω να κερδίζω.. πάντα.. σε όλα.. Ο μόνος που αφήνω να με κερδίσει με μεγάλη χαρά είναι ο Νικόλας.
42. Εμπιστεύομαι πολύ εύκολα και ανοίγομαι στους άλλους εξίσου εύκολα.. Αλλά αλίμονό σου αν με προδώσεις ή εκμεταλλευτείς την εμπιστοσύνη και την καλοσύνη μου. (Μπορώ να γίνω τούρκος και μισητός εχθρός.)
43. Θυμώνω πολύ εύκολα και το ίδιο εύκολα ξεθυμώνω.
44. Είμαι σούπερ αισιόδοξο και χαμογελαστό άτομο.
45. Στην εφηβεία μου έβλεπα πάρα πολλά και αιματηρά θρίλερ. Τώρα άμα δω αίμα.. σωριάζομαι..χαχαχαχα
46. Μου αρέσουν περισσότερο οι γάτες από τους σκύλους. (Είχα και τα δυο μεγαλώνοντας.)
47. Είμαι σούπερ ευσυγκίνητη. Ήμουν από παλιά αλλά από την εγκυμοσύνη και μετά παραέγινε το κακό.. Κλαίω με τα πάντα.. Ιδιαίτερα με κάτι τρυφερές διαφημίσεις και βιντεάκια που κυκλοφορούν. Σνιφ σνιφ..
48. Μισώ τα ψέμματα.. 
49. Δεν μπορώ να αντισταθώ σε οτιδήποτε γλυκό.
50. Το αγαπημένο μου άρωμα είναι Dolce & Gabbana Light blue.
51. Όταν παντρεύτηκα ήμουν τριών μηνών έγκυος αλλά χόρευα πάνω στα τραπέζια. Best party ever!! 
52. Είμαι πολύ ετοιμόλογη παρόλο που μερικές φορές θα έπρεπε να σκέφτομαι καλύτερα αυτά που λέω. 
53. Όταν κάτι με ενοχλεί.. θα σκάσω αν δεν το πω. Κι αν δεν το πω την ίδια στιγμή , θα το σκέφτομαι όλη τη νύχτα και θα στριφογυρνάω. 
54. Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος και καλύτερη μαμά. 
55. Οι δουλειές του σπιτιού δεν είναι ότι καλύτερο θέλω να κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Γίνονται γιατί έτσι πρέπει να γίνει.
56. Θα ήθελα να είμαι περισσότερο οργανωτική και οργανωμένη. Το προσπαθώ όμως.
57. Δεν μπορώ να κρατήσω ζωντανό λουλούδι με τίποτα.. (ευτυχώς που και που έρχεται η πεθερά μου η πρασινοχέρα και μας τα σώζει από βέβαιο θάνατο)
58. Είμαι μαζώχτρα…Μαζεύω τα πάντα και δεν πετάω τίποτα , με την προοπτική ότι κάποια στιγμή θα το χρειαστώ/χρησιμοποιήσω/διορθώσω. Κατά καιρούς όμως, με πιάνει κάτι τις και κάνω κάτι εκκαθαρίσεις άλλο πράγμα. 
59. Ένα φεγγάρι είχα ασχοληθεί και με το scrapbooking αλλά είναι ακριβό χόμπι το άτιμο.. 

και τέλος φοβάμαι (δεν θέλω με τίποτα να πάω.. πρέπει να είμαι του θανατά) τους γιατρούς και απεχθάνομαι τα νοσοκομεία… Δεν θέλω ούτε απ’ έξω να περνάω. Και προτιμώ να έχουμε σχέση από μακριά κι αγαπημένοι αν και δυστυχώς δεν συμβαίνει πάντα αυτό. 

 

60 μικρές λεπτομέρειες που με κάνουν αυτό που είμαι… και χαίρομαι που είχατε την ευκαιρία να με γνωρίσετε καλύτερα. 

The post 59+1 τυχαία πράγματα που δεν ξέρετε για μένα!! appeared first on Two Boys and Hope.

in English soon

The post 38… !!! appeared first on Two Boys and Hope.

in English soon 

Το λέω συχνά και το ξαναλέω… Όταν κάνεις σχέδια.. κάποιος εκεί πάνω (ή μήπως εκεί κάτω;;;)  γελάει… Γιατί συνήθως όλο και κάτι θα πάει στραβά… (νόμος του Μέρφι…) 

Κάπως έτσι κι εμείς το τελευταίο διάστημα.. Σαν σε τρενάκι στο λούνα πάρκ… Μια κάτω.. μια πάνω.. 

Βρήκαμε επιτέλους σπίτι και ξεκινήσαμε τη διαδικασία της μετακόμισης.. Έχουμε ατελείωτα πράγματα… (μα πως και πότε μαζεύτηκαν όλα αυτά;;; Και κυρίως.. Που θα μπούνε;;;;) Και ξαφνικά, στην παλιά πολυκατοικία,  αποφασίζουν να ρίξουν τσιμέντο στο πάρκινγκ για να το φτιάξουν…Οπότε όχι πια θέση πάρκινγκ..  Ο δρόμος κεντρικός και πολυσύχναστος.. Το παρκάρισμα ανύπαρκτο.. Να μην βρίσκουμε χώρο να αφήσουμε  το αυτοκίνητο για κουβαλήσουμε πράγματα.. Ο Αντώνης να λείπει εκτάκτως εκτός Ελλάδας για δουλειά.. οπότε κάτι βιδώματα και μερεμέτια δεν μπορούσαν να γίνουν.. 

Όπως και να έχει μετακομίζουμε… Αρχίζουμε να μπαίνουμε σε τάξη σιγά σιγά… Και ξαφνικά βγαίνει πολύ υγρασία στους τοίχους… (Που απ’ ότι μάθαμε πάντα είχε μεγάλο πρόβλημα το σπίτι.. άλλα όταν το νοικιάσαμε δεν φαινόταν τίποτα..) Άντε λέμε.. θα δούμε τι θα κάνουμε.. Έρχονται και αργίες.. Θα κουβαλήσουμε μερικά πράγματα από το παλιό σπίτι που είχαν ξεμείνει.. Θα τακτοποιήσουμε το καινούριο.. θα ξεκουραστούμε…θα πάμε καμιά βόλτα.. Είναι και γιορτή .. Θα πάμε στην παρέλαση.. Να δούμε και μερικούς φίλους.. 

Και τότε ήρθε και το αποκορύφωμα… Το κερασάκι στην τούρτα.. 

Αγίου Δημητρίου ανήμερα.. Γυρίζω από το μάθημα το απόγευμα.. Παρκάρω.. βγαίνω…  και πριν προλάβω να διασχίσω το δρόμο.. πέφτει το πόδι μου σε μια μικρή αλλά βαθουλή λακούβα των υπέροχων ελληνικών δρόμων.. Γυρνάει το πόδι, σωριάζομαι στο δρόμο.. και βλέπω αστεράκια (και πεταλούδες κόκκινες κίτρινες και γαλάζιες.. ) Να είναι καλά ένας μπάρμπας που σταμάτησε και νοιάστηκε να με βοηθήσει.. μέσα σε εκείνο το σκοτεινό στενό.. Ευτυχώς το σπίτι δεν ήταν μακρυά και πήγα κουτσαίνοντας.. και κλαίγοντας από τον πόνο.. 

Πάλι καλά που στο σπίτι ήταν και η μαμά μου και ο Αντώνης.. Ο Νικόλας να έχει πανικοβληθεί που με είδε να κλαίω και να αρχίσει να βαριανασαίνει.. Τον ηρεμούμε και φεύγουμε για το νοσοκομείο που για “καλή” μας τύχη ήταν στην άλλη άκρη της πόλης.. 

Ακτινογραφίες.. γιατροί .. και κάταγμα στο πόδι… 

Το πόδι μου δεμένο με νάρθηκα.. κι εγώ να πρέπει να μείνω ξάπλα.. και να κάνω υπομονή.. 

Να έχω χίλιες δουλειές… με το σπίτι.. με τις κούτες… με τα μαθήματα και τους μαθητές μου που δίνουν για πτυχίο σε ένα μήνα.. Με το φροντιστήριο που ξεκίνησα πριν λίγες μέρες.. Να θέλω να ασχοληθώ επιτέλους με το Νικόλα που τόσες μέρες τον έχω παραμελήσει με τη μετακόμιση και τις ετοιμασίες και τα τρεξίματα… (ευτυχώς η γιαγιά του είναι η αδυναμία του..).. Που θέλω να κάνω ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα.. (όχι δεν είναι νωρίς..) 

Και να έρχεται αυτό… 

Έτσι μου έρχεται να τσίριξω… Για την ατυχία και την άτυχη στιγμή.. Για το άδικο.. Για το ότι θα πρέπει να ξαναπάω σε δυο βδομάδες από σήμερα (που πήγα το πρωί για να το ξαναδούν..)  για να το ξαναδούν…. Για το οτι θα πρέπει να κινούμαι  με πατερίτσες όλες αυτές τις μέρες.. Για το οτι δεν θα μπορώ να κάνω μόνη μου παρά ελάχιστα πράγματα.. 

Και πρώτη φορά που νιώθω τόσο αβοήθητη και αγανακτισμένη.. Που πρέπει να μου μαγειρεύουν και να μου καθαρίζουν.. που κι ένα ποτήρι νερό δεν μπορώ να πάρω μόνη μου.. Που ούτε το Νικόλα δεν μπορώ να τον ετοιμάσω ή να τον πάω σχολείο.. Που μετακινούμαι με το ζόρι.. Που δεν μπορώ να πάω πουθενά για να ξεσκάσω…

Και μόνο για τη μαμά μου στεναχωριέμαι.. που τρέχει για όλα και με βοηθάει… και που έχει κουραστεί τόσο πολύ με τη μετακόμιση, και τις δουλειές και τη φροντίδα του Νικόλα…. κι έλεγε να πάει μερικές μέρες στο χωριό να ξεκουραστεί.. Και τώρα δεν μπορεί…γιατί πρέπει να κάτσει μαζί μου για να μου κάνει τη νοσοκόμα, και την οικιακή βοηθό.. και τη νταντά του Νικόλα.. (οκ αυτό το χαίρεται..χεχε) Α ρε μάνα.. ηρωίδα.. Τι θα έκανα χωρίς εσένα..;;  Ένα πολύ πολύ πολύ μεγάλο δώρο θα σου πάρω.. 

Και μετά έρχεται και η φλασιά οτι υπάρχουν άνθρωποι που αυτή είναι η καθημερινότητα και η ζωή τους.. Που σ΄αυτή τη χώρα που ζούμε όλα είναι δύσκολα και ακόμα περισσότερο για εκείνους που έχουν άλλες ανάγκες.. Και λες.. δόξα τω Θεό.. που εμένα είναι προσωρινό.. Που θα ξαναπερπατήσω και θα ξανατρέξω και όλα θα πάνε καλά.. 

Ευτυχώς ο Νικόλας με φιλάει κάθε 3 δευτερόλεπτα.. και θα με φροντίσει τώρα εκείνος- λέει- όπως τον φροντίζω εγώ..Και λιώνω… 

Και λες.. μπόρα είναι και θα περάσει.. Κάτι θετικό θα έρθει τώρα.. δε μπορεί !! Όλα θα πάνε καλά.. Έτσι δεν είναι;;; 

Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους γνωστούς και άγνωστους φίλους που νοιάστηκαν και μου ευχήθηκαν περαστικά και καλή ανάρρωση..και μου έστειλαν θετικές σκέψεις και δύναμη.. 

The post Ατυχίες και ατυχήματα… appeared first on Two Boys and Hope.

in English soon

Τα μαλλιά μου είναι ίσια.. Ολόισια… Πράσα που λένε.. Λεπτά και χωρίς όγκο… πέφτουν προς τα κάτω.. ότι και να κάνω.. Όσο λακ και να χρησιμοποιούσα.. όσο ζελέ.. πάντα χάλαγε το χτένισμα.. μετά από λίγη ώρα.. 

Ποτέ μου δεν είχα μακριά μαλλιά… Ποτέ.. Ούτε σαν κοριτσάκι… Τα απεχθανόμουν επάνω μου.. Μου άρεσαν στις άλλες.. αλλά ποτέ σε μένα… Αγοροκόριτσο βρε παιδί μου…  Συνήθως είχα από κοντό καρέ.. άντε μέχρι μακρύ καρέ… Ίσα να ακουμπάνε στους ώμους μου… Λίγο παρακάτω να κατέβαιναν.. αμέσως τα έκοβα.. Ακόμα και στο γάμο μου.. κοντά ήτανε και έβαλα τρέσα.. 

Και..ναι… δεν τα είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση… μέχρι τώρα.. 

Φέτος για πρώτη φορά στα 37 μου χρόνια (γκουχ γκουχ) τα μαλλιά μου έφτασαν μέχρι τη μέση της πλάτης μου.. Τα έκανα πλεξούδα.. ακόμα και γαλλική!!! Με τρέλαιναν απίστευτα πολύ… Δεν μπορούσα να τα αντέξω πάνω μου.. ούτε να κοιμηθώ μπορούσα με τις μεγάλες ζέστες.. Τα είχα συνέχεια δεμένα σε κοτσίδα και πάλι δεν τα άντεχα.. Όμως είχα καλό σκοπό και έκανα υπομονή… 

Να τα κάνω δωρεά.. για να φτιάξουν περούκα σε παιδάκια με καρκίνο.. 

Κάποια στιγμή μέσα στον χειμώνα.. τα μαλλιά μου είχαν μακρύνει περισσότερο από το επιτρεπτό όριο..  Τα μέτρησα 16 πόντους κάτω από τους ώμους.. Για να γίνουν δωρεά πρέπει να είναι τουλάχιστον 20 εκατοστά.. οπότε αποφάσισα να κάνω υπομονή και να τα μακρύνω..

Και κάποια στιγμή τον προηγούμενο μήνα.. ήρθε η ώρα να τα χαρίσω επιτέλους!!! 

Διάλεξα ένα από τα συνεργαζόμενα κομμωτήρια και πήγα να μου τα κόψουν!!! 

Και μέσα σε λίγη ώρα… η γυαλιστερή μου πλεξούδα… -28 εκατοστά παρακαλώ.. – έφυγε επιτέλους από το κεφάλι μου!! 

Να’μαι με το καινούριο μου κοντό κουρεματάκι και το ανάλαφρο κεφαλάκι μου!!! 

και με μια χαρά και συγκίνηση οτι τα μαλλιά μου θα δώσουν χαρά σε ένα άρρωστο παιδάκι!! 

{ Αν θες να μάθεις για τη δωρεά μαλλιών στην Ελλάδα μπορείς να επισκεφτείς το επίσημο site του donatehair.gr και τη σελίδα του στο facebook(κλικ). }

{ Για να κάνεις δωρεά τα μαλλιά σου, πρέπει να είναι τουλάχιστον 20 εκατοστά και να μην είναι βαμμένα. Πρέπει να κουρευτείς μόνο σε συνεργαζόμενα κομμωτήρια. Μπορείς να βρεις τη λίστα εδώ(κλικ). Σίγουρα κάποιο θα βρίσκεται κοντά σου!! Και φυσικά το κούρεμα είναι δωρεάν!!! }

Λοιπόν πως σας φαίνεται το καινούριο μου κούρεμα;;; 

The post Δωρίζω αγάπη.. appeared first on Two Boys and Hope.

The post Το πρώτο μας μπάνιο- καλώς ήρθες καλοκαίρι!! appeared first on Two Boys and Hope.

Τη Δευτέρα στις 27 είχα γενέθλια.. 36 χρόνια σ’ αυτή τη γή..36 ολόκληρα κι όμως νιώθω καμιά φορά λες κι είμαι 16 ή 26…χαχα..Κοινότυπο αλλά θα το πω…Μα πως περνάει έτσι γρήγορα ο καιρός…Μερικές φορές νομίζω οτι δεν θα προλάβω να κάνω τίποτα… κι άλλες φορές οτι έχω όλο το χρόνο του κόσμου… 36… Όχι δεν με πειράζει που μεγαλώνω…Γι’ αυτό και τα γιορτάζω…Με την τούρτα μου με τα κεράκια μου και με όσους αγαπώ.. Υπάρχει τίποτα καλύτερο ;;
Τα τελευταία χρόνια δεν τα γιορτάζω με πανηγυρικούς εορτασμούς και τυμπανοκρουσίες όπως άλλοτε..Όμως την τούρτα μου δεν την ξεχνάω..κι ας την αφήνω πάντα τελευταία στιγμή..

Με μια μεγάλη φρουτένια καρδιά…Καρδιά περιβόλι..σαν τη δικιά μου…
 

Έβαλα και κεράκια…36 δεν είχα..οπότε έβαλα οτι βρήκα στο σπίτι..χαχα

Και τα έσβησα μαζί με το αγαπημένο μου αγόρι…

Να και το καλύτερο δώρο μου..ever !! Που μου δίνει το δικό του δώρο… πολλά πολλά φιλιά !!!

Κι αυτό είναι το δώρο που πήρα εγώ για μένα.. Ένα μικρό μικρούτσικο βραχιολάκι με μια μικρούτσικη κατακόκκινη καρδιά..

..για να θυμάμαι να μ’ αγαπάω,να με φροντίζω και να με προσέχω όπως το αξίζω.. 

Πάρτε ένα κομμάτι… 

The post 36 και συνεχίζουμε… appeared first on Two Boys and Hope.

Αγαπητό 2013,
το ξέρω δεν φταις εσύ για αυτήν την κατάσταση…Κι ας σε λένε γρουσούζικο επειδή τελειώνεις σε 13. Άλλωστε και το 2012 δεν ήταν και ιδιαίτερα τυχερό..Άλλοι φταίνε, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που δεν βλέπω να αλλάζουνε τα πράγματα.. Ή κι αν αλλάξουνε, πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι για το καλύτερο.. Ξέρω.. Ξεκίνησες με κάθε καλή πρόθεση κι εμείς σε δεχτήκαμε με κάθε καλή διάθεση..παρά τις προλήψεις λόγω του αριθμού σου…Τα είπαμε αυτά.. Όμως κάπου στην πορεία στράβωσε η κατάσταση.. Ξέρω δεν φταις εσύ για όλα τα άσχημα που μας συνέβησαν..
Δεν φταις που μείναμε άνεργοι, που βρήκαμε μπροστά μας οικονομικά εμπόδια, προσωπικά προβλήματα κι ένα σωρό δυσκολίες.. Όμως εν μέρη..ούτε κι εμείς.. Θα μου πεις.. είχες και τις καλές σου στιγμές.. Ναι δε λέω.. Πάλι καλά που ήταν κι αυτές να μας δώσουν χαρά και ελπίδα και αισιοδοξία… Για να αντέξουμε και να το παλέψουμε.. Όχι, δεν παραπονιέμαι.. Ευτυχώς το σπίτι μας είναι ζεστό.. έχουμε φαγητό, ρεύμα, νερό.. Το παιδί μας έχει ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια.. Έχουμε δίπλα μας φίλους και συγγενείς.. Δόξα το Θεό είμαστε σε καλύτερη φάση από άλλους .. Απλά να.. εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να μετράμε περισσότερο τις άσχημες στιγμές.. Κακώς το ξέρω.. Αλλά άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε.. Εγώ πάντως το έβαλα στόχο να κρατάω μόνο τις καλές..Από δω και πέρα τουλάχιστον.. Δεν λυπάμαι που σου λέω ότι πραγματικά ανυπομονώ να φύγεις.. μπας και η καινούρια χρονιά είναι λίγο καλύτερη..τουλάχιστον όσο περνάει από το χέρι μας..
Μετράω τις μέρες.. Όχι οτι μόλις αλλάξει η χρονιά θα γίνει κάτι το συνταραχτικό αλλά να..ελπίζουμε για το καλύτερο όπως είπα.. Γι’ αυτό λοιπόν σε χαιρετώ και δεν λυπάμαι που δεν θα σε ξαναδώ.. Θα κρατήσω από σένα μόνο τις όμορφες στιγμές που μου χάρισες. Εκείνες που έκαναν τα μάτια μου να λάμψουν και την καρδιά μου να φτερουγίσει.. Αυτές είναι οι μόνες που αξίζουν άλλωστε.. Και θα δώσω μια γερή κλωτσιά σε όλες τις άλλες τις σκοτεινές και μαύρες.. Ευχαριστώ για ότι καλό μου έδωσες.. Νιώθω πιο ώριμη και πιο δυνατή..Αντίο λοιπόν 2013…Δεν θα ξανασυναντηθούμε πια..αλλά να ξέρεις οτι δεν φταις εσύ..απλά έτυχε.. 

Και τώρα… αγαπητό μου 2014,
να ξέρεις οτι σε περιμένουμε πως και πως.. Με όλα τα καινούρια – ελπίζω χαρούμενα- που θα μας φέρεις..Σε περιμένουμε με κάθε επιφύλαξη αλλά πάντα με καλή διάθεση, να το ξέρεις… Έκανα μια πρόχειρη λίστα με αυτά που θα ήθελα μπορούσες ίσως να μου φέρεις..

• Ελπίδα …αλλά τελικά μη φέρεις.. Ελπίδα είμαι μόνη μου.. Φτάνω και περισσεύω…
• Χαρά… Μπα.. χαρά είναι το παιδί μου..Έχουμε κι απ’ αυτή.. 
• Αγάπη …Χμμμ…  Άσε έχουμε κι από αυτό.. Δεν μας λείπει..Όχι οτι παραπάνω θα μας πείραζε.. αλλά οκ δεν είμαστε αχάριστοι..
• Αισιοδοξία… Οχι, εντάξει.. Έχουμε μπόλικη.. Μη σου πω οτι έχουμε και υπερβολικά πολύ… και τώρα που το σκέφτομαι ίσως θα έπρεπε να τη μοιράζουμε..χεχε..
• Ευτυχία.. Αυτό το φτιάχνουμε και μόνοι μας..Απλά να καμιά φορά μας λείπει κάποιο υλικό αλλά οκ το αναπληρώνουμε.. 
• Τύχη… Ααααα από αυτό να φέρεις.. Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε αλλά αν δεν έχεις εύκαιρη.. τότε θα φτιάξουμε κι αυτήν μόνοι μας..

Τελικά αγαπητό μου 2014, το μόνο που πραγματικά θέλω να φέρεις για μας, είναι  Υ Γ Ε Ι Α.. Μόνο αυτό.. Υγεία για το παιδάκι μου, να είναι γερός, δυνατός, υγιής.. Υγεία για μένα, για τον άντρα μου, για τους δικούς μου αγαπημένους ανθρώπους.. Να είναι γεροί και υγιείς και πάντα δίπλα μας.. Μόνο αυτό.. Όλα τα άλλα.. τελικά μπορούμε να βρούμε, να τα φτιάξουμε, να τα ψάξουμε, να τα διατηρήσουμε, να τα κρατήσουμε, να τα δημιουργήσουμε, να τα ανακαλύψουμε..και μόνοι μας!!!  Φέρε μας μόνο υγεία και όλα τα άλλα θα τα παλέψουμε..Σύμφωνοι…;;;   

The post Αγαπητό 2013… appeared first on Two Boys and Hope.