..»Να γίνεις γιατρός» μου έλεγε ο παππούς μου όταν ήμουν μικρή..»Να μας φροντίζεις όταν γεράσουμε»..Καημένε μου παππού..έφυγες νωρίς, χωρίς να δείς και πολλά από τη ζωή μας…Δυστυχώς δεν έγινα γιατρός..Πως θα μπορούσα άλλωστε..εγώ βλέπω αίμα και λυποθυμάω…Και όχι μόνο αίμα…αρκεί να δω και τις σύριγγες..και πάρτην κάτω την Ελπίδα…χεχε…Όχι γιατρός…ούτε τραυματιοφορέας δεν θα μπορούσα να γίνω.. Το χειρότερό μου είναι να μου παίρνουν αίμα…Βλέπεις..οι φλέβες μου είναι τόσο ψιλές που δεν μπορούν να τις βρούν εύκολα οι νοσοκόμες…Μόνο αν είναι πολύ μαστόρισσες…Και δυστυχώς αυτές είναι λίγες μάλλον γιατί εγώ σπάνια τις πετυχαίνω…Βέβαια με την εγκυμοσύνη κι όλες αυτές τις εξετάσεις που έπρεπε να κάνω, το συνήθισα λίγο..και δεν ταβλιαζόμουν..Σκεφτόμουν οτι είναι για το καλό του μικρούλη που έκανε τούμπες μέσα στην κοιλιά μου και προσπαθούσα να χαλαρώσω…Παρόλαυτά όμως…ακόμα και τώρα όταν βλέπω αυτό το κόκκινο υγρό…ε καμιά φορά..αρχίζω να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου…Και που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Στο γεγονός οτι ο Νικόλας χτες, εκεί που έτρεχε αμέριμνος στο μπαλκόνι…τρώει μια βούτα και πέφτει κάτω..Βάζει τα κλάμματα,τον σηκώνω γρήγορα, και τότε συνειδητοποιώ ότι τρέχει η μύτη του αίμα…Εντάξει μπορεί να μην είναι τίποτα το τραγικό αλλά για μένα ήταν…Πανικοβάλλομαι και σχετικά εύκολα… (σημείωση στον εαυτό μου: να προσπαθήσω να είμαι πιο ήρεμη σε τέτοιες καταστάσεις..)…Ο Νικόλας να κλαίει, το αίμα να τρέχει κι εγώ να του πλένω το πρόσωπο…Ευτυχώς σταμάτησε γρήγορα και ηρέμησα κι εγώ..Βέβαια η μυτούλα του πρήστηκε λιγάκι αλλά ευτυχώς όλα καλά..Κι αφού τελείωσαν όλα…κάθισα κι εγώ να ηρεμήσω γιατί άρχισα να ζαλίζομαι..Με πιάνει που με πιάνει το αίμα..αλλά το αίμα του παιδιού μου..εκατό φορές χειρότερα…Ήταν και η πρώτη φορά που χτύπησε έτσι..με κατατρόμαξε.. Κάτι τέτοιες στιγμές πάντως σκέφτομαι οτι θα ήταν καλό να ήμουν γιατρός..Δεν θα αγχωνόμουν για το τι πρέπει να κάνω ή αν το κάνω σωστά… Όπως και να ‘χει..τέλος καλό..όλα καλά..έτσι δε λένε..;; Καλημέρα…